боқӣ


боқӣ
[باقي]
а
1. поянда, пойдор, устувор, барқарор: то даме ки нафас боқист, то ҷаҳон боқист
2. бақия, мобақӣ; бозмонда, пасмонда; зиёдӣ кардамонда; қисми дигари чизе, ҳиссаи дигари чизе
3. риёз. ҳосили тарҳи як адад аз адади дигар; боқӣ мондан а) пойдор (барқарор) мондан; маҳфуз мондан, нигоҳ дошта шудан; б) ба ҷо мондан, пас мондан аз касе (чизе), сарф нашуда мондан; в) бартараф нашудан, барҳам нахӯрдан; нест нашудан; аз худ боқӣ гузоштан монда рафтан, ба ёдгор мондан; аз чизе асаре боқӣ намондан тамоман аз байн рафтан, ба куллӣ маҳв шудани чизе

Толковый словарь таджикского языка (в 2 томах). — Душанбе, НИИ языка и литературы им. Рудаки. . 2008.


Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.